စိတ်အချဉ်ပေါက်ခြင်းများ ၁

ရေးမယ် ရေးမယ် ဆိုပြီး မရေးဖြစ် သေးတာတွေများနေပြီ။ လုပ်မယ် လုပ်မယ်ဆိုပြီး မလုပ်ဖြစ်သေးတာတွေ များနေပြီ။ ဘာတွေလုပ်ရမယ်၊ ဘာတွေရေးရမယ်ဆိုတာ တွေးလိုက်ရင် စိတ်တွေရှတ်လာလို့ ဘားမှ မလုပ်ဖြစ်သေးဘူး။ ရေးတာက အရင်တုန်းကလို ရေးချင်တာတွေ ရေးမယ်ဆိုပြီး မရေးဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာလုပ်လုပ် ချင့်ချိန်တတ်လာတယ်.. သိတိုင်း တတ်တိုင်း မပြောချင်တော့ဘူး။ ကိုယ်လုပ်တာ တကယ် အကျိုးရှိရဲ့လား၊ အသုံးဝင်ရဲ့လား၊ ဖတ်တဲ့သူတွေကို ဘာတွေကောင်းကျိုးပေးနိုင်လဲ စတာတွေ စဉ်းစားမိပြီး ဘားမှမရေးချင်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ခုက ကိုယ်ကတော့ပြောတတ်တယ် ကိုယ်ပြောသလိုလည်း ကိုယ်ကိုတိုင် လိုက်မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ပြောပြီးမလုပ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးကို တော်တော်မကြိုက်ဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ နောင်ပိုင်း မလုပ်နိုင်ရင် ဘားမှမပြောတော့ဘူး။ ပြောပြီးရင်လည်း မဖြစ် ဖြစ်အောင်လုပ်တယ်။

ဟိုအရင်တုန်းကဆို လူကြီးတွေပြောတာဆို သေသေချာချာ နားမထောင်မိဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ထဲ့ရှိတာတွေကို ဦးစားပေးလုပ်မိတယ်။ ကိုယ်လုပ်ရင် ကိုယ်ရမယ်ဆိုတာသိနေတယ်။ ကောင်းလားမကောင်းလားဆိုတာ မစဉ်းစားမိဘူး။ လုပ်ပြီးရင်ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုလည်းမစဉ်းစားဘူး။ အခုနောက်ပိုင်းတော့ နည်းနည်းပြောင်းလာသလိုပဲ ကိုယ့်ကို ကိုယ် ခံစားမိလာတယ်။ ငါဘာဖြစ်ချင်တာလည်း။ ငါဘာလုပ်သင့်လည်း ဆိုတာတွေကို ပိုပြီးစဉ်းစားလာမိတယ်။ ကိုယ်လုပ်တာက ကိုယ့်အတွက်တင်မက တပါးသူတွေအတွက်ပါ အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင် ချက်ချင်းလုပ်နိုင်အောင်လုပ်ရမယ်...

ပြောတာ ပြောနေတာပါ.. အခုရေးနေတာ ဘာကိုရေးလို့ရေးနေမှန်းကိုမသိတော့ဘူး.. စာမေးပွဲနားနီးလာလို့ နည်းနည်းကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေတာနဲ့တူတယ်ထင်တယ်... ဟဟ
ရေးပြီးမှတော့ တင်လိုက်ပါတော့မယ်ဗျာ...

နည်းနည်းတော့ပေါတယ်.... စိတ်အချဉ်ပေါက်တာလို့ခေါ်ရမယ်ထင်တာပဲ... အမှားပါရင်သီးခံပေးပါလို့...